51. الذاريات
الذاريات
61 آیه
-
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداى بخشاينده مهربان
-
وَٱلذَّٰرِيَـٰتِ ذَرْوًا
سوگند به بادهايى كه خاك مى‌پراكنند.
-
فَٱلْحَـٰمِلَـٰتِ وِقْرًا
سوگند به ابرهاى گرانبار.
-
فَٱلْجَـٰرِيَـٰتِ يُسْرًا
سوگند به كشتيهايى كه به آسانى روانند،
-
فَٱلْمُقَسِّمَـٰتِ أَمْرًا
و سوگند به فرشتگانى كه تقسيم‌كننده كارهايند.
-
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ
كه آنچه شما را وعده مى‌دهند راست است،
-
وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌ
و روز جزا آمدنى است.
-
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ
و سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است،
-
إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ
كه شما سخن گونه‌گون مى‌گوييد.
-
يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ
از حق منصرف گردد آن كه منصرفش خواسته‌اند.
-
قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ
مرگ باد بر آن دروغگويان:
-
ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍ سَاهُونَ
آنان كه به غفلت در جهل فرومانده‌اند.
-
يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ
مى‌پرسند روز جزا كى خواهد بود؟
-
يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ
روزى است كه بر آتش، عذابشان مى‌كنند.
-
ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ
عذاب خود را بچشيد: اين است آن چيزى كه به شتاب مى‌طلبيديد.
-
إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ
پرهيزگاران در باغها و كنار چشمه‌ساران باشند.
-
ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ
آنچه را خدا ارزانيشان داشته است گرفته‌اند. زيرا پيش از آن نيكوكار بودند،
-
كَانُوا۟ قَلِيلًا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ
اندكى از شب را مى‌خوابيدند،
-
وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ
و به هنگام سحر استغفار مى‌كردند،
-
وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ
و در اموالشان براى سائل و محروم حقى بود.
-
وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَـٰتٌ لِّلْمُوقِنِينَ
و در زمين براى اهل يقين عبرتهايى است،
-
وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ
و نيز در وجود خودتان. آيا نمى‌بينيد؟
-
وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ
و رزق شما و هر چه به شما وعده شده در آسمان است.
-
فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ
پس سوگند به پروردگار آسمانها و زمين كه اين سخن، آنچنان كه سخن مى‌گوييد، حتمى است.
-
هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ
آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟
-
إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَـٰمًا ۖ قَالَ سَلَـٰمٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ
آنگاه كه نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمى ناشناخته‌ايد.
-
فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ
در نهان و شتابان نزد كسان خود رفت و گوساله فربهى آورد.
-
فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمى‌خوريد؟
-
فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَـٰمٍ عَلِيمٍ
و از آنها بيمناك شد. گفتند: مترس. و او را به فرزندى دانا مژده دادند.
-
فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ
و زنش فريادزنان آمد و بر روى زد و گفت: من پير زالى نازايم.
-
قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ
گفتند: پروردگار تو اينچنين گفته است. و او حكيم و داناست.
-
۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ
گفت: اى رسولان، به چه كار آمده‌ايد؟
-
قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ
گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستاده‌اند،
-
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ
تا تكه‌هاى كلوخ بر سرشان بباريم،
-
مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ
كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشته‌اند.
-
فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ
پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم.
-
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ
و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم.
-
وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ
و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مى‌ترسند نشانى باقى گذاشتيم.
-
وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَـٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَـٰنٍ مُّبِينٍ
و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم.
-
فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَـٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ
و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانه‌اى.
-
فَأَخَذْنَـٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَـٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ
او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود.
-
وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ
و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم.
-
مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ
بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيده‌اش بر جاى نهاد.
-
وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍ
و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد.
-
فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّـٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ
آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مى‌نگريستند صاعقه فروگرفتشان.
-
فَمَا ٱسْتَطَـٰعُوا۟ مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ
ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند.
-
وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًا فَـٰسِقِينَ
و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند.
-
وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَـٰهَا بِأَيْي۟دٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ
و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم.
-
وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَـٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَـٰهِدُونَ
و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.
-
وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
و از هر چيز جفتى بيافريده‌ايم، باشد كه عبرت گيريد.
-
فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.
-
وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.
-
كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ
بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى است، يا ديوانه‌اى است.
-
أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ
آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند.
-
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍ
پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد.
-
وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ
اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد.
-
وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام.
-
مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ
از آنها رزقى نمى‌خواهم و نمى‌خواهم كه مرا اطعام كنند.
-
إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ
خداست روزى‌دهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار.
-
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَـٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ
اين ستمكاران را از عذاب بهره‌اى است همانند بهره‌اى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى از من نخواهند.
-
فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ
واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده داده‌اند.
Quran text: Tanzil Project (tanzil.net), Uthmani. Translations: AbdolMohammad Ayati (Tanzil); Saheeh International (Tanzil); A. S. F. Bubenheim & N. Elyas (Tanzil); Muhammad Hamidullah (Tanzil); Julio Cortés (Tanzil).