56. الواقعة
الواقعة
97 آیه
-
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداى بخشاينده مهربان
-
إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ
چون قيامت واقع شود،
-
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ
كه در واقع‌شدنش هيچ دروغ نيست،
-
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده.
-
إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّا
آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،
-
وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّا
و كوه‌ها به تمامى متلاشى شوند،
-
فَكَانَتْ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا
و چون غبارى پراكنده گردند،
-
وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًا ثَلَـٰثَةً
شما سه گروه باشيد:
-
فَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ
يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟
-
وَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ
ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟
-
وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلسَّـٰبِقُونَ
سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند.
-
أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ
اينان مقرّبانند،
-
فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ
در بهشتهاى پرنعمت.
-
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ
گروهى از پيشينيان،
-
وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ
و اندكى از آنها كه از پى آمده‌اند،
-
عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ
بر تختهايى مرصّع،
-
مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَـٰبِلِينَ
روبروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.
-
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ
پسرانى همواره جوان گردشان مى‌چرخند،
-
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ
با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است.
-
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ
از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند.
-
وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ
و ميوه‌هايى كه خود برمى‌گزينند.
-
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ
و گوشت پرنده هر چه بخواهند.
-
وَحُورٌ عِينٌ
و حوران درشت چشم،
-
كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ
همانند مرواريدهايى در صدف.
-
جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ
همه به پاداش كارهايى كه مى‌كرده‌اند.
-
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا
در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناه‌آلود.
-
إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا
جز يك سخن: سلام، سلام.
-
وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ
اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟
-
فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ
در زير درخت سدر بى‌خار،
-
وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ
و درخت موزى كه ميوه‌اش بر يكديگر چيده‌شده،
-
وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ
و سايه‌اى دايم،
-
وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ
و آبى همواره جارى،
-
وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ
و ميوه‌اى بسيار،
-
لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ
كه نه منقطع مى‌گردد و نه كس را از آن باز دارند.
-
وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ
و زنانى ارجمند.
-
إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً
آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى.
-
فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا
و دوشيزگان ساختيم.
-
عُرُبًا أَتْرَابًا
معشوق همسران خويشند،
-
لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ
براى اصحاب سعادت.
-
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ
گروهى از پيشينيان،
-
وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ
و گروهى كه از پى آمده‌اند.
-
وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ
اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟
-
فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ
در باد سموم و آب جوشانند.
-
وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ
در سايه‌اى از دود سياه،
-
لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ
نه سرد و نه خوش،
-
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ
اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند.
-
وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ
و بر گناهان بزرگ اصرار مى‌ورزيدند.
-
وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
و مى‌گفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مى‌كنند،
-
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ
يا نياكان ما را؟
-
قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ
بگو: همه را، آنان كه از پيش بوده‌اند و آنها كه از پى‌شان آمده بودند،
-
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ
همه در وعده‌گاه آن روز معين خواهند بود.
-
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ
آنگاه شما اى گمراهان تكذيب‌كننده،
-
لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ
از درختان زقّوم خواهيد خورد.
-
فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ
و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد.
-
فَشَـٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ
و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد.
-
فَشَـٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ
چنان مى‌نوشيد كه شتر تشنه آب مى‌نوشد.
-
هَـٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ
اين است غذايشان در روز جزا.
-
نَحْنُ خَلَقْنَـٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ
ما شما را آفريده‌ايم؛ پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟
-
أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ
آيا آن منى را كه برون مى‌ريزيد ديده‌ايد؟
-
ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَـٰلِقُونَ
آيا شما او را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟
-
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ
ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه
-
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَـٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ
به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بى‌خبريد از نو بيافرينيم.
-
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ
شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟
-
أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ
آيا چيزى را كه مى‌كاريد ديده‌ايد؟
-
ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ
آيا شما مى‌رويانيدش يا ما روياننده‌ايم؟
-
لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَـٰهُ حُطَـٰمًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ
اگر مى‌خواستيم خاشاكش مى‌ساختيم تا در شگفت بمانيد.
-
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ
گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛
-
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ
ما بى‌نصيب ماندگانيم.
-
أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ
آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد؟
-
ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ
آيا شما آن را از ابر فرو مى‌فرستيد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟
-
لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَـٰهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ
اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانيديم. پس چرا سپاس نمى‌گوييد؟
-
أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ
آيا آن آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟
-
ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ
آيا درختش را شما آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟
-
نَحْنُ جَعَلْنَـٰهَا تَذْكِرَةً وَمَتَـٰعًا لِّلْمُقْوِينَ
ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم.
-
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ
به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى.
-
۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ
پس سوگند به غروبگاه ستارگان.
-
وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ
و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ.
-
إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ
هر آينه، اين قرآنى است گرامى‌قدر،
-
فِى كِتَـٰبٍ مَّكْنُونٍ
در كتابى مكنون.
-
لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ
كه جز پاكان دست بر آن نزنند.
-
تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ
نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.
-
أَفَبِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ
آيا اين سخن را دروغ مى‌انگاريد؟
-
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ
و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مى‌دهيد؟
-
فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ
پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،
-
وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ
و شما در اين هنگام مى‌نگريد، تكذيب نمى‌كنيد؟
-
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَـٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ
ما از شما به او نزديك‌تريم ولى شما نمى‌بينيد.
-
فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ
اگر قيامت را باور نداريد،
-
تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ
اگر راست مى‌گوييد، بازش گردانيد.
-
فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ
اما اگر از مقربان باشد،
-
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ
براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت.
-
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ
و اما اگر از اصحاب سعادت باشد:
-
فَسَلَـٰمٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ
پس تو را از اصحاب سعادت سلام است.
-
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ
و اما اگر از تكذيب‌كنندگان گمراه باشد،
-
فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ
به آب جوشان مهمانش كنند،
-
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ
و به دوزخش درآورند.
-
إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ
اين سخن سخنى راست و يقين است.
-
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.
Quran text: Tanzil Project (tanzil.net), Uthmani. Translations: AbdolMohammad Ayati (Tanzil); Saheeh International (Tanzil); A. S. F. Bubenheim & N. Elyas (Tanzil); Muhammad Hamidullah (Tanzil); Julio Cortés (Tanzil).