92. Al-Lail · الليل

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿١﴾

(1) سوگند به شب آنگاه كه جهان را در خود فرو پوشد،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿٢﴾

(2) و سوگند به روز آنگاه كه آشكار شود،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣﴾

(3) و سوگند به آن كه نر و ماده را بيافريد،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿٤﴾

(4) كه: حاصل كوششهاى شما متفاوت است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿٥﴾

(5) اما كسى كه بخشايش و پرهيزگارى كرد،

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٦﴾

(6) و آن بهترين را تصديق كرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٧﴾

(7) پس براى بهشت آماده‌اش مى‌كنيم.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿٨﴾

(8) اما آن كس كه بخل و بى نيازى ورزيد،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٩﴾

(9) و آن بهترين را تكذيب كرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿١٠﴾

(10) او را براى دوزخ آماده مى‌سازيم.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿١١﴾

(11) و چون هلاكش دررسد، دارايى‌اش به حالش سود نبخشد.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿١٢﴾

(12) و آنچه بر ماست راهنمايى است.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿١٣﴾

(13) و از آنِ ماست آن جهان و اين جهان.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ ﴿١٤﴾

(14) پس شما را از آتشى كه زبانه مى‌كشد مى‌ترسانم.

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

(15) جز اهل شقاوت بدان درنيفتد:

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

(16) آن كه تكذيب كرد و رويگردان شد.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

(17) و پرهيزگارترين مردم را از آن دور دارند:

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

(18) آن كه مال خويش مى‌بخشايد و پاكى مى‌جويد.

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

(19) و هيچ كس را بر او حقى نباشد كه اينك پاداش خواهد،

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

(20) مگر جستن خشنودى پروردگار والاى خويش.

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

(21) و زودا كه خشنود شود.