حکمت 367: ای مردم، کالای دنیای حرام چون برگهای خشکیده وباخیز… · Saying 367 › History
Revision 1
Library import · Teleprompter Library · November 06, 2026 15:41
Changes from the previous revision
وَ قَالَ (عليه السلام): يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِئٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ قُلْعَتُهَا أَحْظَي مِنْ طُمَأْنِينَتِهَا وَ بُلْغَتُهَا أَزْكَي مِنْ ثَرْوَتِهَا حُكِمَ عَلَي مُكْثِرٍ مِنْهَا بِالْفَاقَةِ وَ أُعِينَ مَنْ غَنِيَ عَنْهَا بِالرَّاحَةِ مَنْ رَاقَهُ زِبْرِجُهَا أَعْقَبَتْ نَاظِرَيْهِ كَمَهاً وَ مَنِ اسْتَشْعَرَ الشَّغَفَ بِهَا مَلَأَتْ ضَمِيرَهُ أَشْجَاناً لَهُنَّ رَقْصٌ عَلَي سُوَيْدَاءِ قَلْبِهِ هَمٌّ يَشْغَلُهُ وَ غَمٌّ يَحْزُنُهُ كَذَلِكَ حَتَّي يُؤْخَذَ بِكَظَمِهِ فَيُلْقَي بِالْفَضَاءِ مُنْقَطِعاً أَبْهَرَاهُ هَيِّناً عَلَي اللَّهِ فَنَاؤُهُ وَ عَلَي الْإِخْوَانِ إِلْقَاؤُهُ وَ إِنَّمَا يَنْظُرُ الْمُؤْمِنُ إِلَي الدُّنْيَا بِعَيْنِ الِاعْتِبَارِ وَ يَقْتَاتُ مِنْهَا بِبَطْنِ الِاضْطِرَارِ وَ يَسْمَعُ فِيهَا بِأُذُنِ الْمَقْتِ وَ الْإِبْغَاضِ إِنْ قِيلَ أَثْرَي قِيلَ أَكْدَي وَ إِنْ فُرِحَ لَهُ بِالْبَقَاءِ حُزِنَ لَهُ بِالْفَنَاءِ هَذَا وَ لَمْ يَأْتِهِمْ يَوْمٌ فِيهِ يُبْلِسُونَ
Nahj al-Balagha › Saying 367
و درود خدا بر او فرمود: ای مردم، کالای دنیای حرام چون برگهای خشکیده وباخیز است، پس از چراگاه آن دوری کنید، که دل کندن از آن لذت بخش تر از اطمینان داشتن به آن است، و به قدر ضرورت از دنیا برداشتن بهتر از جمع آوری سرمایه فراوان است آن کس که از دنیا زیاد برداشت به درویشی محکوم است و آن کس که خود را بی نیاز دانست در آسایش است. و آن کس که زیور دنیا دیدگانش را خیره سازد دچار کوردلی گردد، و آن کس که به دنیای حرام عشق ورزید، درونش پر از اندوه شد، و غم و اندوهها در خانه دلش رقصهای ویژه دارند، که از سویی سرگرمش سازند، و از سویی دیگر رهایش نمایند، تا آنجا که گلویش را گرفته در گوشه ای بمیرد، رگهای حیات او قطع شده، و نابود ساختن او بر خدا آسان، و به گور انداختن او به دست دوستان است. اما مومن با چشم عبرت به دنیا می نگرد، و از دنیا به اندازه ضرورت برمی دارد، و سخن دنیا را از روی دشمنی می شنود، دنیایی که تا گویند سرمایه دار شد، گویند تهیدست گردید، و تا در زندگی شاد می شوند، با مرگ غمگین می گردند، و این اندوه چیزی نیست که روز پریشانی و نومیدی هنوز نیامده است.
Nahj al-Balagha › Saying 367
وَ قَالَ (عليه السلام): يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِئٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ قُلْعَتُهَا أَحْظَي مِنْ طُمَأْنِينَتِهَا وَ بُلْغَتُهَا أَزْكَي مِنْ ثَرْوَتِهَا حُكِمَ عَلَي مُكْثِرٍ مِنْهَا بِالْفَاقَةِ وَ أُعِينَ مَنْ غَنِيَ عَنْهَا بِالرَّاحَةِ مَنْ رَاقَهُ زِبْرِجُهَا أَعْقَبَتْ نَاظِرَيْهِ كَمَهاً وَ مَنِ اسْتَشْعَرَ الشَّغَفَ بِهَا مَلَأَتْ ضَمِيرَهُ أَشْجَاناً لَهُنَّ رَقْصٌ عَلَي سُوَيْدَاءِ قَلْبِهِ هَمٌّ يَشْغَلُهُ وَ غَمٌّ يَحْزُنُهُ كَذَلِكَ حَتَّي يُؤْخَذَ بِكَظَمِهِ فَيُلْقَي بِالْفَضَاءِ مُنْقَطِعاً أَبْهَرَاهُ هَيِّناً عَلَي اللَّهِ فَنَاؤُهُ وَ عَلَي الْإِخْوَانِ إِلْقَاؤُهُ وَ إِنَّمَا يَنْظُرُ الْمُؤْمِنُ إِلَي الدُّنْيَا بِعَيْنِ الِاعْتِبَارِ وَ يَقْتَاتُ مِنْهَا بِبَطْنِ الِاضْطِرَارِ وَ يَسْمَعُ فِيهَا بِأُذُنِ الْمَقْتِ وَ الْإِبْغَاضِ إِنْ قِيلَ أَثْرَي قِيلَ أَكْدَي وَ إِنْ فُرِحَ لَهُ بِالْبَقَاءِ حُزِنَ لَهُ بِالْفَنَاءِ هَذَا وَ لَمْ يَأْتِهِمْ يَوْمٌ فِيهِ يُبْلِسُونَ
Nahj al-Balagha › Saying 367
Amir al-Mu'minim, peace be upon him, said: O People! The wealth of this world is broken orts that brings an epodemic; therefore keep off this grazing land, leaving it is a greater favour than peacefully staying in it, and its part enough for subsistence is more blissful than its riches. Destitution has been ordained for those who are rich here, while comfort has been destined for those who keep away from it. If a person is attracted by its dazzle, it blinds both his eyes; and if a person acquires eagerness towaresit, then it fills his heart with griefs which keep alternating in the black part of his heart, some grief worrying him and another giving him pain. This goes on till the auffocation of death overtakes him. He is flung in the oen while both the shrines of his heart are severed.It is easy for Allah to cause him to die and for his comrades to put him in the grave. The believer sees the world with eyes that derive instruction, and takes from it food enough for his barest needs. He hears in it with ears of hatred and enmity. If it is said (about someone) that he has become rich, it is also said that he has turned destitute; and if pleasure is felt on one's living, grief is felt over his death. This is the position, although the day has not yet approached when they will be disheartened.
Nahj al-Balagha › Saying 367